Шут на судбината

Кога бев мала и кога ќе ме прашаа дали во мојот дом има спокој, велев: „Да, се разбира!“. Но, што сум знаела јас тогаш? Сум имала само пет годинки. Баш сакам сега некој да ме праша дали во мојот дом има мир и хармонија. Знаете ли зошто? Затоа што веднаш ќе му одговорам со едно големо НЕ. Како можам да му дадам позитивен одговор, кога во мојот дом наместо љубов се води војна секојдневно. Се будам и си велам: „Денес е нов ден.“. Со надеж дека тој ден моите родители ќе се забавуваат и радуваат. Одам и се враќам од училиште со надеж дека тој ден во мојот дом нема да се пее истата песна од претходниот. Доаѓам дома и на самиот праг велам: „Дали е тато дома и ако е дома дали е пијан?“. Ја отворам вратата со страв и погледнувам. Го гледам мртов пијан и се плашам да му прозборам, за да не ме удри. Зарем јас не треба да одам и да се враќам од училиште со смеа како многу други мои пријатели? Да излегувам по дикотеки и да пејам? Порано секогаш си велев : „Што ми вреди што сум одлична, кога мојата иднина е запишана на црниот дел од тефтерот на оној горе.“.

Сега, сега само ја жалам мајка ми. Таа работи како роб само за да ми овозможи убав живот, школување, да ме однесе на вистинскиот пат и да ми ги посочи сите оние работи кои таа ги погрешила. Јас сум упорна и ќе се борам за својата иднина, за да знам да го одберам вистинскиот човек со кој ќе го поминам остатокот од мојот живот, човек кој нема да ме навреди или пак повреди. Верувале или не, кога е дома хаос посакувам да избегам и да не се вратам веќе. Но, мојата мајка и пријателите се оние кои ме спречуваат да го направам тоа. Кога ќе размислам подобро има деца кои немаат родители. Деца кои спијат по мостови и живеат по домови, а има и такви на кои им е сè дозволено, а сепак бараат уште повеќе. Мене ми е доволно малку, јас не барам многу, барам само љубов. Мама секогаш ми вели: „Каков и да е, татко ти е.“. Така е! Да не бил тој и јас не би била. Можеби животот и судбината биле сурови со мене и мајка ми, а јас не сум таа која би можела да ја промени таа нивна игра. Во едно нешто сум целосно сигурна. Знам дека до мојата самостојност јас ќе бидам како Ромео… единствениот ШУТ на својата судбина.

Доколку пишувате проза или поезија и сакате да ја објавите на iLike.mk контактирајте не на contact@ilike.mk | Автор на “Шут на судбината“: Ана Ризовска

Станете наш facebook фан.