А, да се прифатиме вакви? Можеби, додека ме бакнуваш, но веќе во следниот момент твоето присуство ми пречи. Секогаш на патот до нашата среќа се појавува ново недоразбирање, нов проблем. И додека се трудиме да разбереме, додека изнаоѓаме решение, се случува веќе добро познатото негирање, префрлање на вината на другиот. Изговорените зборови се испреплетуваат, напнатоста лебди во воздухот, а извинувањето се премолчува. И веќе сме уморни и нервозни за да ја поминеме ноќта заедно. Но, не се изморив од сонувањето за тебе. Можеби сѐ да беше совршено, оваа љубов ќе исчезнеше. Но вака… со секој поминат ден, сѐ повеќе ми требаш. Сонувам за една убава средба, исполнета само со исполнување на желбите и нежности. Иако секој мој сон завршува кога на површина ќе исплива твојата арогантност.
Но, што можеме тука? Нашите срца се посилни и помоќни од нас самите. Ништо друго не ми е важно, кога на крајот од денот ќе го слушнам твојот глас. Кога ќе ги затворам очите, со твојот парфем на мене. Секое утринско будење започнува со голема желба за тебе. Живеам за средбата со убавата насмевка, наменета само за мене. Рацете кои ги пружаш пред мене.
Затоа, дојди и бакни ме!

Доколку пишувате проза или поезија и сакате да ја објавите на iLike.mk контактирајте не на contact@ilike.mk | Автор на “Ти и јас“: Драгана Стојановска
![]()
Станете наш facebook фан.
Станете наш facebook фан. Ви Благодариме!