И секогаш во лето, раните утра ќе ме потсетуваат на тебе, и на твоето наежено тело кое го греев со мојата прегратка. На твоето прозевање, кое беше пропратено со сјајот во твоите очи. На утринскиот бакнеж за збогум кој имаше мирис на црно чоколадо. Еве лето иде, но нас не нема, не нема, таму кај што сме…
Автор: Спасе Ролла Јовановски
Сакате да објавите проза или поезија на iLike.mk? Пишете ни на contact@ilike.mk.
Станете наш facebook фан.
Станете наш facebook фан. Ви Благодариме!