Отиде на далечен пат. Многу далеку, се искачи високо. Но остана доволно блиску за да биде до мене, да ме надгледувам, да и го осекам здивот на мојот врат. Си отиде, знам. Знам дека не сакаше да ме остави, но и не сакаше да продолжи со таквиот агоничен, тежок, болен и мизерен остаток од животот. Свиткувајки се, траејќи, борејќи се со ѕверовите кои ја нападнаа и полека, но сигурно ја јадеа, и ја исцрпуваа и последната клетка која остануваше да се бори за да остане жива. Криејќи ги солзите, молејќи го тој горе сè ова да престане и трудејќи се да остане смирена и сталожена, да биде храбра. Не давајќи слабост, потпирајќи се на мене, на мојата поддршка, хранејќи си ја душичката од моите насмевки, од мојата среќа, зборови и позитивна енергија. Не беше тоа начин на живот за неа. Си отиде, да. Факт. Се трудам што помалце да размислувам за тоа, но не успевам да ги контролирам гласовите одвнатре. Таа е тука, нејзините работи, сеуште го чувствувам нејзиното присуство доцна во ноќите, сеуште го слушам нејзиниот глас, сеуште палам цигара за неа и пиеме кафе заедно, смеејќи се и сите нѝ завидуваат на насмевките кои произлегуваат од срцата и свират прекрасна мелодија. Сеуште понекогаш бегам од реалноста и се надевам и надевам, дека кога ќе си дојдам дома, таа ќе ме пречека со нејзиниот громогласен глас, со милозвучната насмевка и топлата, цврста прегратка. Сеуште кога ќе направам некоја глупост, очекувам таа да е дома, и дека ке дојде да зборува со мене и да ме искара. Сеуште кога сум сама дома, си мислам и се надевам дека таа е некаде излезена и дека секој момент ќе се отвори вратата, ќе влезе насмеана и ќе ми го разубави денот. Но секогаш кога и да избегам од реалноста се враќа она чудовиштето сурово, наречено реалност и ме отрезнува. Ми лепнува шамар и ми дава до знаеше, така сурово, без трунка милост и човечност ми вели: “Помири се со тоа девојче, таа нема да ти се врати!!!“
Доколку пишувате проза или поезија и сакате да ја објавите на iLike.mk контактирајте не на contact@ilike.mk | Автор на “Таа нема да се врати“: Љиљана Марија Дурдубакова
Станете наш facebook фан.
Станете наш facebook фан. Ви Благодариме!
Мислев дека само јас така се чувствувам. Не дека ми е полесно што и тебе ти е исто, ама сознанието дека сме две, прави да осознаам дека сеуште сум нормална. Сочувство. Бог да ја прости. 🙁
Да се чувствуваш вака, како што сум напишала горе е многу нормално според мене, кога се пртрпе некоја ваква огромна загуба. Сочуство и од мене…
kolku zalno… i jas ne pominuva ni den, a da ne napisam nesto za tatko mi, nekoja pesna ili da ne go spomnam vo moite kolumni..kako da se objasni deka zagubata e pokleto teska i macna…. kade da se najde sila za da se prodolzi napred…. zalosno…
Само со сила, храброст и со секавање на убавите работи со нив. САмо така може да се на некој начин продуже напред и да се на некој начин преброде таа тежина …а тагата и лузната остануват за цел живот и тука ништо не можеме. Веке најлошото е сторено а ние сме немокни за шо и да било да направеме.