Со полна кожа и сите гревови влегувам во Скопје, четврток е. Ветерот уште не е наострен. Не е есен. Ниту лето. Ниту зима, ниту мај. Се туркам со луѓе што вечно некаде брзаат и слегувам од автобусот. Магла од сонце или сонце од магла, не може да се каже ниту одреди. Воздухот смрди. Втор спрат. Не чукам на вратата и вратата нечујно се отвара. Тишина е. Ја наоѓам како спие во спалната полугола и непокриена. Прекрасна е. Вистинска жена. Ја оставам таква. Одам до кујната. Го дробам лицето во широка чинија со кафе и тешко ги голтам остатоците од себеси. Малку мислам на неа. Еден ходник понатаму таа уште ја допира правилната уста од розов чаршав. Наскоро ќе го отвори зеленото и синото околу нејзините зеници и ќе ја разбуди косата. Веројатно цел ден ќе лежи таму рассонета. Станот ѝ мириса на вештачка лаванда, најверојатно од ефтин парфем. Прозорецот ѝ е отворен. Студи. Студи и мириса на лаванда. Ми се гади од лаванда.
Денот уште не беше избледен. Според часовникот: девет часот и девет минути.
На сè се сеќавам. На сè што видов тој ден. Тој ден заглави во утрото и се стемни наеднаш. Како времето да не постои во овој град. Како времето да е застанато помеѓу две сказалки. Како да не знаеш кога си.
Го мразам овој град. Го мразам ова годишно време.
Се запаметувам.
На сè ќе се сеќавам.
Само луѓето во овој град беа заборавени. Луѓето во овој град. Градот во овие луѓе заборавил сè за нив. Никој не е од овој град.
Студот ги одзема насмевките. Одат секаде и никаде, длабоко вџебени со вилиците во стари кошули, најверојатно сите одат некаде на работа, клацкајќи ги главите во голем прашлив црвен лимен автобус.
“Дојди!“
Се разбудила. Молчам и го мерам стаклото. Ги гледам капутите надвор. Мислам за луѓето.
“Дојди бе!“
Ходникот сака да ми ги каже нејзините соништа.
“Сонував дека се возиме во автобус.“
Гласот уште ѝ е груб.
Оставам сè во кујната и одам кај неа. Се смеам насилно, само со очите, толку можам. Уште спие на стомак. Рацете ѝ се под перницата. Го валкам розовиот чаршав. Несобуен, моите алишта се мешаат со нејзината голотија.
Денот уште не беше избледен. Според часовникот: девет часот и девет минути.
На сè се сеќавам. На сè што видов тој ден. Тој ден заглави во утрото и се стемни наеднаш. Како времето да не постои во овој град. Како времето да е застанато помеѓу две сказалки. Како да не знаеш кога си.
Го мразам овој град. Го мразам ова годишно време.
Се запаметувам.
На сè ќе се сеќавам.
Само луѓето во овој град беа заборавени. Луѓето во овој град. Градот во овие луѓе заборавил сè за нив. Никој не е од овој град.
Студот ги одзема насмевките. Одат секаде и никаде, длабоко вџебени со вилиците во стари кошули, најверојатно сите одат некаде на работа, клацкајќи ги главите во голем прашлив црвен лимен автобус.
“Дојди!“
Се разбудила. Молчам и го мерам стаклото. Ги гледам капутите надвор. Мислам за луѓето.
“Дојди бе!“
Ходникот сака да ми ги каже нејзините соништа.
“Сонував дека се возиме во автобус.“
Гласот уште ѝ е груб.
Оставам сè во кујната и одам кај неа. Се смеам насилно, само со очите, толку можам. Уште спие на стомак. Рацете ѝ се под перницата. Го валкам розовиот чаршав. Несобуен, моите алишта се мешаат со нејзината голотија.
***
“Што правиш во овој град?“
Чаршавот е растргнат. Под него, сив душек. Перницата е на подот. На плафонот, само темница.
“Не знам…“
Според часовникот: девет часот и девет минути.
“Ти?“
“Само поради тебе.“
Надвор е темно и студи. Чекам автобус. Мирисам на лаванда. Мразам лаванда.
Доколку пишувате проза или поезија и сакате да ја објавите на iLike.mk контактирајте не на contact@ilike.mk | Автор на “Приказни. Сања.“: Митко Апостолов
Станете наш facebook фан.
Станете наш facebook фан. Ви Благодариме!