Top
Igor-Isakovski-iLike-mk-F

ИН МЕМОРИАМ: 5 дела од бунтовниот поет Игор Исаковски

Игор Исаковски беше еден од најеминентните македонски поети, преведувачи и издавачи. Роден е на 19 септември 1970 година во Скопје. Работел како радио и ТВ водител, а е основач и директор на културната установа „Блесок“.

Дипломирал на катедрата за Општа и компаративна книжевност во Скопје, а магистрирал на Централноевропскиот универзитет во Будимпешта.

Автор е на „Писма“ и „Пливање во прашина“, „Црно Сонце“, „Вулкан – Земја“, „Небо“, „Длабоко во дупката“, како и на збирката раскази „Песочен часовник“ од 2002 година.

Во негов превод на македонски, објавени се книгите на Алеш Дебељак, Лудвиг Гиц, Марија Тодорова, Душан Гојков, Клод Фримен, Роберт Млинарец, Јосип Ости, Рони Сомек, М.Т.Ц. Кронин, Горан Глувиќ, Томас Шапкот, Џек Галмиц, Герит Бусинк, Ханс ван де Ваарсенбург, Том Петсинис, Сибила Петлевски, Хенк ван Керквијк (Дејвид Винвуд), Павле Горановиќ, Предград Луциќ, Хенри Милер, Оља Савичевиќ Иванчевиќ, како и една антологија на црногорската поезија.

Делата на Исаковски се објавени на англиски, холандски, романски, словенечки, хрватски, српски, бугарски, црногорски, босански, чешки, унгарски, полски, словачки, корејски, хебрејски и турски, во 20-тина земји.

Неговата последна книга, објавена пред 3 месеци, носи наслов „Песни од големата соба“.

Почина вчера (16.12.2014 година), на 44-годишна возраст.


СМРТТА ИМА КОСА ОД МОРСКА ТРЕВА

Во последно време
често помислувам дека ќе умрам
набргу. Тивко. Затоа на сите им велам
дека ќе живеам барем уште педесет години.
слатки измами кои никого нема да повредат.

Во последно време
често помислувам дали да си ја исечам
косата. Одеднаш. Често се гледам во сандак
со мека постава со боја на течно старо злато.
Па помислувам дали на милите ќе им бидам убав мртовец.

Затоа ножиците ги чувам
што подалеку од дофат, уште подалеку
од мислите. Кога веќе ќе умирам, нека ме таков:
со коса, со брада, како симнат од икона. Или како
тукушто тргнат од шанк. Навистина, нема голема разлика.

Во последно време
не помислувам на ништо посебно. Доволно ми е
што понекогаш преспивам. Не сонувам. Ме будат птици.
нема луѓе во моите соништа: само површини и простори:
ме чекаат со нетрпение, да заиграме весел танц со смртта.

Во последно време
навистина помислувам дека ова е последно
време. Смртта е убава жена со продорни очи и
дланки претенки за мој вкус. Има коса од морска трева,
има допири од алги. Мириса на жена која отсекогаш
сум ја познавал.


Е*БИ СЕ, ИСАКОВСКИ

Еби се, Исаковски
(ете ми наслов за некоја идна збирка поезија)

Еби се, Исаковски (да продолжиме)
со твојата надменост над смртта
со твојата надменост над животот
со твоето плукање врз секојдневието.

Еби се, Исаковски, ти и твоите
замисли за подобар свет
кога и овој каков-таков
го поебуваш колку можеш.

Еби се, Исаковски, нашите деца
никогаш нема да ги читаат твоите срања
фала богу, имаме ние луѓе на позиции
и соодветни кадри за паметни решенија.

Еби се, Исаковски, ти и сите твои
зашто додека ти плукаш врз лицемери
и малограѓани, ние просто се множиме
и се плодиме (ко ебани бацили, би рекол ти!).

Еби се, Исаковски, и нека се ебат сите слични
на тебе – ќе ви земеме мерка и проверка
во првиот згоден момент. Ако не сте со нас
тогаш сте секогаш и вечно против.

Тибам сè Исаковски, пак ти..!


БУКУРЕШТ 5 ½

Букурешт во пет –
моите нови чевли
се кај вратата.

Букурешт, пет и пол
галеби ослободени од тежина
сонце кое срамежливо се соблекува.

Букурешт, натрупан и прекрасен
бесрамно шарен, со намирисан бетон.

Букурешт, седум и пол
последните леи пред првиот лет вечерва
точам ирско и од торбата.
Резервите ни се при крај:
треба да смислиме чесно повлекување.

Букурешт, доцна попладне
ме испраќа со невреме –
сношти седев на една тераса
и ги гледав галебите
како го осветлуваат небото:
бели ленти ослободени од смисла.

Сега имам повеќе ирско од вода
и ни ебана банка
треба да смислиме достоинствено отстапување.

Букурешт доцна попладне
ме шета низ лавиринтите на Елијаде
Премногу книжевност во еден ден.

Полека се повлекувам
ја напуштам сцената со благ наклон –
уште еден град во кој ќе се вратам.

Букурешт во самрак
Букурешт во јуни
Букурешт во длабоки деколтеа
Букурешт со мали цврсти гради
Букурешт со лососи во ветрот гонети од бели галеби.


ТАА СОБА

Тоа е таа соба во која научи
како да се справуваш со студ и празнина,
со чад, секогаш премногу чад околу тебе,
и звуци кои само од тебе доаѓаат: тоа е
таа соба во која разговаравте, во која
безумно се љубевте, и мирисавте еден
на друг, и заедно сонувавте. Таа соба
е вашето засолниште од светот, тоа е
нешто кое ќе мораш да го понесеш
со себе каде и да тргнеш. А како се носи
една соба, за две души, насекаде
низ животот? Како да се понесе
таа соба во која си ги завршувавте
речениците, небаре слапови во
поток од глечери? Додека некаде напред
светка, заедно го наоѓате патот. Звуците,
како што треба, доаѓаат од вас, двајцата.
Одеднаш, како од едно, така доаѓаат звуците.


ПЛЕМЕ ОД ДВАЈЦА

Не е само тој мирис што ме распаметува:
во секоја пора од телото имам по зрно
од твојата суштина – лесно се навлеков
на тебе, на сите твои чудесни магии
кои низ мене прскаат секој еден ден.
Зашто ти си: именувана и доживеана
потполно инстинктивно и совршено
точно – во некој само насетен ритуал
ние ја скокнавме иницијацијата
на сите познати племиња.
Ние сме племе од двајца,
огнена моја, моја шумо
во која ловам и нè сокривам.
Ти ловиш со мене и пред мене:
слушаш подобро, душкаш подобро;
кога ми се приспива, ти ми ја ставаш
главата во скутот. И им шепкаш
на птиците дека твојот љубен спие…
сето тоа го знам. Јас сето тоа го знам.
ти го земам телото под своето
и долго, долго те топлам, за врела
да се разбудиш, полна сила
полна сокови од кои ќе се напиеме.
Обилно и во тишина, додека птиците
над нашите намирисани тела упорно
нè повикуваат на игра.




Оставете коментар

Вашата имејл адреса нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *